Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

διαβάζω διαβάζω διαβάζω

Είναι γύρω στα τέσσερα, που άρχισα να ερμηνεύω το «διάβασμα». Τις μέρες ή ώρες που η μάνα μου έβγαζε «απαγορευτικό» για παιχνίδι στην αυλή, συχνά πυκνά, άνοιγα βιβλία κι όπως όλα τα πιτσιρίκια χάζευα στις εικόνες. Οι εικόνες γίνονταν ιστορίες κι εγώ έκλεινα ένα ακόμη βιβλίο που πίστευα πως είχα διαβάσει.
Τα μικρά μαύρα σημάδια –τα γράμματα– όπως μου είχε πει η κατά δύο χρόνια μεγαλύτερη και πάνσοφη αδελφή μου , δε μ’ άρεσαν καθόλου που έπιαναν τόσο χώρο στα χαρτιά. Ώσπου ανακάλυψα πως κάποια μέσα στις σειρές έμοιαζαν πολύ. Μάλλον ήταν ίδια και επαναλαμβάνονταν άτακτα. Εκείνο το κυκλάκι με το μπαστουνάκι κολλημένο στα δεξιά του πολύ μου άρεσε. Φώναξα την αδελφή μου – που τόσα ήξερε– και μου είπε πως αυτό ήταν το «α». Είχε και αυτό το σημάδι ήχο!!!

Φώναξα δυνατά ΑΑΑΑΑ!!! και σ’ ένα χαρτί με τις μπογιές μου ζωγράφισα «α» μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, που βγήκαν και έξω απ’ το χαρτί και δώσαν χρώμα και στο ξύλινο γραφείο. Η αδελφή μου όταν το είδε ούρλιαξε:- ΕΕΕΕ!!! τι κάνεις εκεί; Αν το δει η μαμά……….!

-Ε! αυτό πως το ζωγραφίζεις της είπα.

-Το γράφεις, δεν το ζωγραφίζεις, και είναι έτσι: «ε»

Απαίσιο, μικρό, ορθάνοιχτο. Δε μ’ άρεσε καθόλου. Το έκλεισα «8» και πέταξα και τα χαρτιά μου. Ζήτησα όμως από την αδελφή μου,
Free Hit Counter