Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Περί διαφορετικότητας

(με αφορμή το βιβλίο της Στυλιάνας Γκαλινίκη "Ολα πάνε ρολόι ή σχεδόν")


Η Αλγερία-η ξένη γυναίκα στη Σεωρή-που μαγεύει το Μηνά, που φτιάχνει ένα σπίτι αλλιώτικο, που ετοιμάζει ασυνήθιστα γλυκά, που αγαπάει τον άντρα της και μεγαλώνει τη μικρή Ρόρη με έναν άλλο τρόπο, βαφτίζεται η "άλλη" από τους Σεωρήτες.
Η ίδια όμως, μοιάζει να μήν έχει συνείδηση της διαφορετικότητάς της. Γι'αυτή, οι γυναίκες της Σεωρής δεν είναι οι "άλλες", μάλλον δεν έχει διάθεση να τις απορρίψει,να τις υποτιμήσει, αντιθέτως επιδιώκει αρχικά να γίνει μέλος της κοινωνίας τους, χωρίς ασφαλώς να μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί πως για να γίνει αποδεκτή πρέπει να αλλάξει.
Η Αλγερία, νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνεται πάντα πως είναι διαφορετική, δεν παλεύει γι'αυτό, δεν μοιάζει να έχει σκοπό να συγκρουστεί για τις επιλογές της με τους άλλους. Απλά κάνει αυτό που πραγματικά αγαπάει και θέλει-είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα- χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να νοιάζεται αν θα την διευκολύνει ή θα την δυσκολέψει, χωρίς να σκέφτεται αν θα είναι τολμηρό από την πλευρά της, κατακριτέο απο τους άλλους. Χωρίς υποκρισία, καθωσπρεπισμούς, συγκαλύψεις, υπεροψία ή καχυποψία θέλει απλά να ομορφήνει τον κόσμο της και να ζήσει σ'αυτόν με μια πρωτόγονη και αφελή -με την έννοια πάντα της ανεπιτήδευτης-χαρά.
Απ'την άλλη,...

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Είναι πιο εύκολο να είναι κανείς ένας Σεωρής

Το μυθιστόρημα της Στ. Γκαλινίκη «όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν)» το βρήκα ευρηματικό , πρωτότυπο , ανάλαφρο , επινοητικό,κυρίως όμως ρεαλιστικό.
Η ιστορία δυστυχώς διαχρονική , ότι είναι καινούργιο και διαφορετικό το πολεμάμε με οποιοδήποτε τρόπο , το υποβαθμίζουμε για να δικαιώσουμε έτσι τις δικές μας επιλογές.
Δεν στεκόμαστε κριτικά απέναντι του γιατί ξέρουμε ότι τότε θα πρέπει να σταθούμε και κριτικά απέναντι στις δικές μας επιλογές,
στις δικές μας θέσεις και στάσεις τις οποίες έχουμε όχι γιατί απαραίτητα είναι καλύτερες αλλά γιατί είναι πιο εύπεπτες .
Είναι πιο εύκολο να πας με τους πολλούς δεν χρειάζεται να το αιτιολογήσεις θα είσαι απλά ένας Σεωρής αλλά πιο δύσκολο να είσαι μόνος και να πρέπει να οριοθετήσεις εσύ τον χώρο σου τότε θα είσαι ένας Ήρωας.
Αν θέλω εύκολα να πετύχω ένα στόχο μπορώ απλά να κατεβάσω τον πήχη.
Εκτός από την ιστορία μου άρεσε ο δεξιοτεχνικός τρόπος παρουσίασης της ιστορίας , ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο και μέσα από ένα μπρος- πίσω στο χρόνο ξεπηδούν όλοι οι «Σεωρείς» του μυθιστορήματος και οι ιστορίες τους.

Όσο διαβάζεις το βιβλίο είναι σαν να συνθέτεις ένα πάζλ που δημιουργεί στο τέλος την εικόνα ενός «χωριού» , του δικού μας «χωριού» δηλαδή του μικρόκοσμού μας.
Στον δικό μας μικρόκοσμο όλα βαίνουν καλά όταν φροντίζουμε να μην δίνουμε δικαιώματα να κρύβουμε τους φόβους μας και τις επιθυμίες μας.
Τι γίνεται όμως όταν ένα νέο πρόσωπο τολμά να είναι ο εαυτός του; όλοι ενοχλούμαστε , όχι για αυτό που είναι ο νέος αλλά για αυτό που δεν τολμάμε να είμαστε εμείς.
Στην πραγματικότητα τους εαυτούς μας πολεμάμε και καταδικάζουμε χωρίς να τους δίνουμε την δυνατότητα να γευτούν το νέο , το διαφορετικό.
Ο χρόνος δεν έχει όρια , οι άνθρωποι έχουν.
Free Hit Counter