Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Νίκος Σακελλαρόπουλος, Το μαύρο μάμπα. Η πιο βάρβαρη παγκόσμια ληστεία.

Το θέμα του βιβλίου δεν μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη. Το δράμα της Αφρικής -που ούτως ή άλλως μας αφορά όλους- παρουσιάζεται με πάθος και ζέση από το συγγραφέα. Η αστυνομική πλοκή του μυθιστορήματος είναι ενδιαφέρουσα. Οι αφρικανικές παροιμίες που παρατίθενται είναι μαγευτικές.
Δυστυχώς εδώ σταματούν, κατά τη γνώμη μου, οι αρετές του βιβλίου. Η βασική του αδυναμία είναι ο έντονα και πανταχού παρών διδακτικός του τόνος, ο οποίος ακυρώνει την λογοτεχνική αξία του. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι έχει στόχο να μας παράσχει πληροφορίες για την Αφρική και όχι να αναδείξει το θέμα του μέσα από το μυθιστόρημα. Η πλοκή είναι απλώς το πρόσχημα και η δράση προωθείται μέσω των συζητήσεων των ηρώων και των ημερολογίων. Ο χαρακτήρας των ηρώων δεν προκύπτει αβίαστα από την πλοκή αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής Αχιλλέας περιγράφει τους υπόλοιπους μέσα από τις ατελείωτες διηγήσεις του. Η σύγχρονη εκμετάλλευση της Αφρικής από τους ισχυρούς του χρήματος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην αφήγηση με την περιγραφή της εταιρείας του Διαμαντή, όταν την ανέλαβαν οι κληρονόμοι, αντί να γίνει θέμα έκθεσης ιδεών, βαρετής μάλιστα λόγω πολλών επαναλήψεων. Πραγματικά οι επαναλήψεις ιδεών, εκφράσεων, τεχνασμάτων κλισέ -π.χ. "αφού ήπιε μια γουλιά από το ποτό του, συνέχισε"- καταντούν ιδιαίτερα κουραστικές.
Και μια μικρή αφηγηματική ασυνέπεια: πώς ήξερε ο καπετάνιος ότι ο Πέτρος πέθανε "από δάγκωμα φιδιού" (σ.39), αφού το τηλεγράφημα που τον πληροφόρησε για το συγκεκριμένο θάνατο αναφέρει μόνο ότι "ο Πέτρος δολοφονήθηκε μυστηριωδώς" (σ.26);
Κρίμα που ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα και μια πολύ καλή ιδέα αστυνομικής πλοκής ατύχησαν στην πράξη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Free Hit Counter