Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ύπαρξη στην βροχή - Ηλίας Μάκης

Χαζεύοντας στο facebook σήμερα το πρωί έπεσα πάνω σε μία ''σημείωση'' ενός ''friend''- ξέρετε φαντάζομαι όσοι ασχολείστε με το είδος τι εννοώ, είναι μία επιλογή στο facebook που βοηθά τους χρήστες να παρουσιάζουν προσωπικές απόψεις, ιδέες, σχόλια.
Αν και η μέρα μου δεν είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς- σημείο των καιρών βλέπετε αλλά και νόμος του Μέρφυ, όταν κάτι πάει στραβά περίμενε όλα θα πάνε στραβά-η ''σημείωση'' αυτή μου έδωσε αρκετή αισιοδοξία.
Η ''σημείωση'' ήταν ένα ποίημα , ένα τρυφερό και ερωτικό ποίημα -ότι χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή- η έκληξή μου συνεχίστηκε, ποιητής κάποιος φίλος μας που ποτέ δεν μας μίλησε για την "ασυνείδητη ή συνειδητή απόπειρα ποίησης" που κάνει.
Είναι λογικό άλλωστε, οι ποιητές είναι ξεχωριστοί άνθρωποι, μιλάνε περισσότερο με τις λευκές σελίδες τους και την ψυχή τους.


''Ύπαρξη στην βροχή'' - Ηλίας Μάκης
Ο χρόνος μου κυλάει αργά, χάνεται στην κοινή λήθη
το είναι μου παγωμένο, στην περίσσια σιωπή
των σκιών του παρελθόντος και στο οδυνηρό παρόν.
Το μέλλον ανέλπιδο! Πάει καιρός που δεν υπάρχω!

Σταγόνες βροχής με ξεπλένουν, η ζωή μου κλαίει μέσα στην φύση.
Και κάτι απ’ την προσωπική μου αγωνία
υπάρχει σε κάθε σταγόνα, καθώς η θλίψη του κόσμου
χύνεται αδιάκοπα,ανώφελα πάνω στην γη!

Σταγόνες βροχής ακατάπαυστες κι η ψυχή μου υγρή απ’ το άκουσμα τους.
Οι γκρίζες ώρες πίσω μου απλώνονται στο άπειρο
κι οι στιγμές μπρος μου σέρνονται νωχελικά.
Πάει καιρός που δεν ζω!

Όλα πεθαίνουν μέσα μου, ακόμη
κι η γνώση ότι μπορώ να ονειρεύομαι
εσένα, μονάκριβέ μου Έρωτα!

Το όνειρο που μου υπόσχεται το αδύνατο
την ένωσή μας, σε ένα νέο παρελθόν
ήδη, εξ’ ορισμού, μου το στερεί!
Αλλά το όνειρο που μου υπόσχεται το δυνατό,
την ένωσή μας σε μια νέα Δημιουργία
αφήνει την λύση στην ίδια την ζωή!

Τι Αρετή να πετύχει κανείς
αυτό που δεν μπορεί να φτάσει,
να υπερνικήσει την ίδια
την πραγματικότητα του κόσμου!

Σήμερα βρέχει ασταμάτητα,
ίσως αύριο ξυπνήσω πάλι
μόνο για μένα τον ίδιο
και ξαναπιάσω το νήμα της ύπαρξής μου.

Δεν ξέρω αν θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένος
δεν ξέρω τίποτα, παρά μόνο ότι θα στέκομαι είτε γυμνός…
είτε ντυμένος το κουρελιασμένο, πλέον, ένδυμα του ιδεώδους,
το οποίο με τόση αγάπη, σχεδόν λατρεία, είχες κάποτε φτιάξει για μένα!

Τι Όνειρο αλήθεια, να ύφαινες λέει στο
εργαστήριο της ψυχής σου μια καινούρια φορεσιά…
Σε αναζητώ ψάχνοντας τον εαυτό μου.
Πάει καιρός που δεν είμαι Εγώ!

Χάνομαι στην βροχή,
σε μια διακοπή της αναπνοής του χρόνου,
σβήνει η φωνή μου, θαρρείς και το να προφέρω
αυτά τα λόγια, απαιτεί μια παράξενη τόλμη:
-Με είμαι! Αγαπώ σε!

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

Μπαζάρ για τα αδέσποτα της πόλης μας

«Ο άνθρωπος που δεν θέλει να καταπνίγει τα ανθρώπινα αισθήματά του, πρέπει να φέρεται με καλοσύνη στα ζώα, γιατί αυτός που είναι απάνθρωπος στα ζώα γίνεται σκληρός και στην επαφή του με τον άνθρωπο. Μπορούμε να κρίνουμε την ψυχή ενός ανθρώπου από τη συμπεριφορά του στα ζώα».
Εμμανουήλ Καντ

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Παιχνίδι αιχμηρό- Νόνη Σταματέλου

Ενώ σκεφτόμουν να κάνω την επόμενη ανάρτηση στην ενότητα ''ποίηση'' της λέσχης μας, έτυχε να παρακολουθήσω την εκδήλωση που έγινε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων ''Εν αρχή ην η ποίησης''
και να ακούσω την απαγγελία της Νόνης Σταματέλου με το ποίημά της "Παιχνίδι αιχμηρό'' το οποίο και παραθέτω:
http://www.giannena-e.gr/Grammata%20kai%20tehnes/poiitikos%20logos/Stamatelou_Noni_Poiima_Pahnidi_Aihmiro.aspx

Με το πρώτο άκουσμα σε κεντρίζει ο τίτλος ''Παιχνίδι αιχμηρό", από μόνος του μία αντίφαση, πόσο αιχμηρό μπορεί να είναι ένα παιχνίδι; Μου θύμισε τη ''Βελούδινη επανάσταση'', αυτός ο συνδυασμός λέξεων πάντα με ενθουσίαζε και μου κέντριζε το ενδιαφέρον.
Διαβάζοντας το ποίημα σου λύνονται όλες οι απορίες, ή καλύτερα επιβεβαιώνονται οι υποψίες σου,
''Παιχνίδι αιχμηρό" η ποίηση, για να βρείς τις λέξεις πρέπει να σκάψεις στην ψυχή σου και για να νοιώσεις αυτή την ανάγκη πρέπει να έχεις πονέσει, κοιτάς τα συναισθήματά σου όταν γράφεις και αυτό σε εξουθενώνει, σε εξαντλεί αλλά φαντάζομαι σε ξαλαφρώνει κιόλας.
Δεν ξέρω για σας τους ποιητές το μέγεθος αυτού του βάρους, μόνο να το φανταστω μπορώ, ξέρω όμως για μας τους αναγνώστες, πολλές φορές  το παιχνίδι των δικών σας λέξεων στο χαρτί αγγίζει τις δικές μας ψυχές περισσότερο από όσο μπορείτε να φανταστείτε...






Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

Επόμενη συνάντηση

Η επόμενη συνάντηση προτείνεται 26/Ιουνίου/2011  
με Σαλμάν Ρούσντι και ''Τα παιδιά του Μεσονυκτίου'' επειδή είναι αρκετοί
αυτοί που δεν πρόλαβαν να το διαβάσουν.
Αν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα γράψτε το αλλά σας παρακαλώ να το γράψετε
ως σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση και όχι ως καινούργια ανάρτηση

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Το λευκό φόρεμα- Νόνη Σταματέλου

Το παρακάτω ποίημα ''Το λευκό φόρεμα" της Νόνης Σταματέλου το διάβασα
και μου άρεσε πολύ γιατί νοιώθω ότι περιγράφει την καθημερινότητα όλων μας
με απλό και ποιητικό τρόπο.
Τόσο απλά που το γκρίζο βάφεται λευκό και ανάποδα χωρίς να μπορείς να αντιληφθείς
τα όρια των ''χρωμάτων'' και τη δική σου σχέση με αυτά.
Σκέφτηκα λοιπόν με αφορμή αυτό το ποίημα που στριφογύριζε στο μυαλό μου από την πρώτη στιγμή που το διάβασα να εγκαινιάσουμε μία καινούργια ενότητα στη λέσχη η οποία να έχει σχέση με την ποίηση.
Σας το παραθέτω λοιπόν στον παρακάτω σύνδεσμο για να το απολάυσετε και εσείς.   

http://www.giannena-e.gr/Grammata%20kai%20tehnes/poiitikos%20logos/Stamatelou_Noni_Poiima_Leyko_Forema.aspx






Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΠΑΖΑΡ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ



Οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου, αυτοί που δεν τον εγκαταλείπουν ποτέ είναι τα ζώα και
 τα βιβλία. Μπορούμε να είμαστε όλοι εκεί.

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Οι βίοι των Μαξ και Ράσελ: παράλληλοι ή αντίθετοι;


Στο βιβλίο του Jonathan Coe (τίτλος: Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σίμ, ο ήρωας
αναζητά - κατά την ταπεινή πλην "στεντόρεια" άποψη μου!!- την ταυτότητα του στο χώρο και τον χρόνο, αναμοχλεύοντας το παρελθόν, παλεύοντας στο παρόν (βίωνοντας την κατάθλιψη, την απόρριψη, την ανάγκη για επιβεβαίωση, προσπαθώντας να ανακαλύψει την σεξουαλική του ταυτότητα. Όσον αφορά το μέλλον, το σχεδιάζει κάνοντας όνειρα για το πως θα ήθελε να είναι (διαβάστε ή θυμηθείτε την σκηνή στο σπίτι της Μάντισον). Μου άρεσε ο τρόπος που ο σύγγραφεας επέλεξε να ξυπνήσει τον αναγνώστη στήνοντας την συγκεκριμένη σκηνή).

Στο βιβλίο του Boualem Sansal (τίτλος: Ο Γερμανός Μουτζαχεντίν), ο ήρωας ψάχνοντας το παρελθόν του πατέρα του, εγκαταλείπει την πετυχημένη ζωή του στο παρόν προκειμένου να εξαγνισθεί από τις εγκληματικές πράξεις που διέπραξε ο πατέρας του είτε με την εκτέλεση διαταγών είτε με την σιωπή του κατά την διάρκεια του Β'παγκοσμίου πολέμου.

Τελικά οι βίοι τους συμπληρώνουν κομμάτια του puzzle της ζώης των ανθρώπων της διπλανής πόρτας στις αρχές του 21ου αιώνα
Free Hit Counter