Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ύπαρξη στην βροχή - Ηλίας Μάκης

Χαζεύοντας στο facebook σήμερα το πρωί έπεσα πάνω σε μία ''σημείωση'' ενός ''friend''- ξέρετε φαντάζομαι όσοι ασχολείστε με το είδος τι εννοώ, είναι μία επιλογή στο facebook που βοηθά τους χρήστες να παρουσιάζουν προσωπικές απόψεις, ιδέες, σχόλια.
Αν και η μέρα μου δεν είχε ξεκινήσει με τους καλύτερους οιωνούς- σημείο των καιρών βλέπετε αλλά και νόμος του Μέρφυ, όταν κάτι πάει στραβά περίμενε όλα θα πάνε στραβά-η ''σημείωση'' αυτή μου έδωσε αρκετή αισιοδοξία.
Η ''σημείωση'' ήταν ένα ποίημα , ένα τρυφερό και ερωτικό ποίημα -ότι χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή- η έκληξή μου συνεχίστηκε, ποιητής κάποιος φίλος μας που ποτέ δεν μας μίλησε για την "ασυνείδητη ή συνειδητή απόπειρα ποίησης" που κάνει.
Είναι λογικό άλλωστε, οι ποιητές είναι ξεχωριστοί άνθρωποι, μιλάνε περισσότερο με τις λευκές σελίδες τους και την ψυχή τους.


''Ύπαρξη στην βροχή'' - Ηλίας Μάκης
Ο χρόνος μου κυλάει αργά, χάνεται στην κοινή λήθη
το είναι μου παγωμένο, στην περίσσια σιωπή
των σκιών του παρελθόντος και στο οδυνηρό παρόν.
Το μέλλον ανέλπιδο! Πάει καιρός που δεν υπάρχω!

Σταγόνες βροχής με ξεπλένουν, η ζωή μου κλαίει μέσα στην φύση.
Και κάτι απ’ την προσωπική μου αγωνία
υπάρχει σε κάθε σταγόνα, καθώς η θλίψη του κόσμου
χύνεται αδιάκοπα,ανώφελα πάνω στην γη!

Σταγόνες βροχής ακατάπαυστες κι η ψυχή μου υγρή απ’ το άκουσμα τους.
Οι γκρίζες ώρες πίσω μου απλώνονται στο άπειρο
κι οι στιγμές μπρος μου σέρνονται νωχελικά.
Πάει καιρός που δεν ζω!

Όλα πεθαίνουν μέσα μου, ακόμη
κι η γνώση ότι μπορώ να ονειρεύομαι
εσένα, μονάκριβέ μου Έρωτα!

Το όνειρο που μου υπόσχεται το αδύνατο
την ένωσή μας, σε ένα νέο παρελθόν
ήδη, εξ’ ορισμού, μου το στερεί!
Αλλά το όνειρο που μου υπόσχεται το δυνατό,
την ένωσή μας σε μια νέα Δημιουργία
αφήνει την λύση στην ίδια την ζωή!

Τι Αρετή να πετύχει κανείς
αυτό που δεν μπορεί να φτάσει,
να υπερνικήσει την ίδια
την πραγματικότητα του κόσμου!

Σήμερα βρέχει ασταμάτητα,
ίσως αύριο ξυπνήσω πάλι
μόνο για μένα τον ίδιο
και ξαναπιάσω το νήμα της ύπαρξής μου.

Δεν ξέρω αν θα είμαι περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένος
δεν ξέρω τίποτα, παρά μόνο ότι θα στέκομαι είτε γυμνός…
είτε ντυμένος το κουρελιασμένο, πλέον, ένδυμα του ιδεώδους,
το οποίο με τόση αγάπη, σχεδόν λατρεία, είχες κάποτε φτιάξει για μένα!

Τι Όνειρο αλήθεια, να ύφαινες λέει στο
εργαστήριο της ψυχής σου μια καινούρια φορεσιά…
Σε αναζητώ ψάχνοντας τον εαυτό μου.
Πάει καιρός που δεν είμαι Εγώ!

Χάνομαι στην βροχή,
σε μια διακοπή της αναπνοής του χρόνου,
σβήνει η φωνή μου, θαρρείς και το να προφέρω
αυτά τα λόγια, απαιτεί μια παράξενη τόλμη:
-Με είμαι! Αγαπώ σε!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Free Hit Counter