Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

"Οι γυναίκες της ζωής της" Λ. Διβάνη

Το βιβλίο βασιζεται σε ένα θέμα που έχει αναλυθεί πάρα πολύ, την απιστία.
Από τη συχνότητα με την οποία συναντάμε το θέμα αυτό σε βιβλία σύγχρονων Ελλήνων συγραφέων φαίνεται ότι είναι από τα τόπ θέματα που απασχολούν την Ελληνική κοινωνία αν και έχω διαφορετική άποψη.
Από το βιβλίο αυτό το μόνο που μου έμεινε είναι η υπερβολή και η εξωπραγματική περιγραφή της απατημένης συζύγου.
Ωστόσο με βοήθησε να αντιληφτώ τη διαφορά ανάμεσα στην γυναικεία και στη ροζ λογοτεχνία,
παραθέτω παρακάτω μία ενδιαφέρουσα ανάρτηση για τη ροζ λογοτεχνία από το
http://www.bookpress.gr/
http://www.bookpress.gr/multipress/teleutaia-nea/vivlia-roz-koultouras

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Νίκος Σακελλαρόπουλος, Το μαύρο μάμπα. Η πιο βάρβαρη παγκόσμια ληστεία.

Το θέμα του βιβλίου δεν μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη. Το δράμα της Αφρικής -που ούτως ή άλλως μας αφορά όλους- παρουσιάζεται με πάθος και ζέση από το συγγραφέα. Η αστυνομική πλοκή του μυθιστορήματος είναι ενδιαφέρουσα. Οι αφρικανικές παροιμίες που παρατίθενται είναι μαγευτικές.
Δυστυχώς εδώ σταματούν, κατά τη γνώμη μου, οι αρετές του βιβλίου. Η βασική του αδυναμία είναι ο έντονα και πανταχού παρών διδακτικός του τόνος, ο οποίος ακυρώνει την λογοτεχνική αξία του. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι έχει στόχο να μας παράσχει πληροφορίες για την Αφρική και όχι να αναδείξει το θέμα του μέσα από το μυθιστόρημα. Η πλοκή είναι απλώς το πρόσχημα και η δράση προωθείται μέσω των συζητήσεων των ηρώων και των ημερολογίων. Ο χαρακτήρας των ηρώων δεν προκύπτει αβίαστα από την πλοκή αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής Αχιλλέας περιγράφει τους υπόλοιπους μέσα από τις ατελείωτες διηγήσεις του. Η σύγχρονη εκμετάλλευση της Αφρικής από τους ισχυρούς του χρήματος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην αφήγηση με την περιγραφή της εταιρείας του Διαμαντή, όταν την ανέλαβαν οι κληρονόμοι, αντί να γίνει θέμα έκθεσης ιδεών, βαρετής μάλιστα λόγω πολλών επαναλήψεων. Πραγματικά οι επαναλήψεις ιδεών, εκφράσεων, τεχνασμάτων κλισέ -π.χ. "αφού ήπιε μια γουλιά από το ποτό του, συνέχισε"- καταντούν ιδιαίτερα κουραστικές.
Και μια μικρή αφηγηματική ασυνέπεια: πώς ήξερε ο καπετάνιος ότι ο Πέτρος πέθανε "από δάγκωμα φιδιού" (σ.39), αφού το τηλεγράφημα που τον πληροφόρησε για το συγκεκριμένο θάνατο αναφέρει μόνο ότι "ο Πέτρος δολοφονήθηκε μυστηριωδώς" (σ.26);
Κρίμα που ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα και μια πολύ καλή ιδέα αστυνομικής πλοκής ατύχησαν στην πράξη!

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Το "μαύρο μάμπα" είναι ένα διαφορετικό βιβλίο

Το μαύρο μάμπα είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο για πολλούς λόγους , αρχικά γιατί ο συγγραφέας του ασχολήθηκε με ένα θέμα -ιστορικό, κοινωνικό και βαθιά ανθρώπινο-
την ιστορία της Αφρικής και των κατοίκων της.
Το θέμα του με εξέπληξε ευχάριστα , οι ήρωες του βιβλίου βιώνουν πραγματικές καταστάσεις και μάλιστα ιδιαίτερα σκληρές  τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίσουν , καταστρέφονται γενεές ολόκληρες ανθρώπων γιατί κάποιοι πρέπει να ελέγχουν τον πλούτο της Αφρικής.
Μάλιστα σε κάποια σημεία ο συγγραφέας με πολύ έξυπνο τρόπο εμφανίζει την ιστορία της Αφρικής ως παράδειγμα για το τι πρόκειται να συμβεί σταδιακά στον υπόλοιπο κόσμο με την τάση που υπάρχει να συγκεντρωθεί ο πλούτος στα χέρια των λίγων.
Η πρωτοτυπία του βιβλίου δεν είναι το θέμα του -είναι ένα θέμα γνωστό σε όλους-
αλλά το γεγονός ότι ένας συγγραφέας ασχολείται με αυτό το θέμα καθώς και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται αυτό , μέσα από μία ιστορία και ταυτόχρονα μέσα από ένα χρονολόγιο της ιστορίας της Αφρικής.
Τον τελευταίο καιρό έτυχε να διαβάσω βιβλία σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων που ως θέμα τους έχουν ήρωες που βιώνουν «δήθεν υπαρξιακές καταστάσεις» , κυρίως ασχολούνται με επιφανειακές σχέσεις ζευγαριών και απατημένων συζύγων και αναρωτιόμουν αν αυτό είναι ένα από τα σημαντικά προβλήματα στις ζωές των ανθρώπων και η κυρίαρχη αντίληψη της Ελληνικής κοινωνίας μιας και ένας συγγραφέας όταν γράφει έχει πέρα από την έμπνευση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και το τι αγγίζει και απασχολεί τους  αναγνώστες.
Νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη απόκλιση στο τι θέλουν οι αναγνώστες και στο τι τους προσφέρουν αρκετοί συγγραφείς και εκδοτικοί οίκοι.
 Πέρα από απατημένους συζύγους υπάρχουν και απατημένοι λαοί και άλλα κοινωνικά προβλήματα που αξίζουν να καταπιαστούν με αυτά τόσο οι σύγχρονοι συγγραφείς όσο και οι εκδοτικοί οίκοι.
Τελειώνοντας θα ήθελα να θυμίσω ότι με  την αγορά κάθε αντιτύπου στηρίζετε τον  Σύλλογο Προστασίας Καρδιοπαθών Παιδιών «η καρδιά του παιδιού» ανοίγοντας έτσι ένα παράθυρο στον κόσμο αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων και να ευχαριστήσω τον κ. Σακελλαρόπουλο για το ενδιαφέρον που έδειξε για την γνώμη της λέσχης μας για το βιβλίο του επιβεβαιώντας με αυτό τον τρόπο την ανάγκη του συγγραφέα για διαρκή και αμφίδρομη  σχέση με το αναγνωστικό του κοινό.   

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Το μαύρο μάμπα

Διαβάζοντας το βιβλίο με τίτλο "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΑΜΠΑ" του συγγράφεα Νίκου Κ.Σακελλαρόπουλου δεν ένιωσα τις δυνατές συγκινήσεις που σου προσφέρουν οι περιπέτειες του ή των ηρώων ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Κάποιες φορές προσπάθησα να κρυφτώ στις σκηνές του έργου και να ακολουθήσω την πλοκή του μα η αυστηρή δημοσιογραφική γραφή του συγγραφέα δεν μου το επέτρεψε παρά ελάχιστες φορές.

Είναι βέβαιο όμως ότι ο κ. Σακελλαρόπουλος με σεβάστηκε ως αναγνώστη παρέχοντας πληροφορίες για τα προβλήματα της Μαύρης Ηπείρου,προσεκτικά τοποθετημένων στο έργο του, έτσι ώστε να αναδεικνύωνται οι αιτίες που τα προκαλούν μια και οι συνεπειες είναι ορατές σε όλους.
Προτείνω να δείτε αυτό το video
http://www.youtube.com/watch?v=megtSzU0Ayg&feature=channel

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Καλό καλοκαίρι και καλές αναγνώσεις

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που μας ταξιδεύει. Θυμήθηκα λοιπόν 10 αγαπημένα καλοκαιρινά βιβλία που με "ταξίδεψαν" και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας:
1) Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα, εκδ. ΕΣΤΙΑ
Γιατί είναι ο μεγάλος Καραγάτσης. Γιατί η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι αυτή της Σύρου μιας άλλης εποχής.
2) Πέτρος Μαρτινίδης, Μοιραίοι αντικατοπτρισμοί, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ
Όσοι έχουν παρακολουθήσει κάποιο από τα συνέδρια Αρχαίου Δράματος που λαμβάνουν χώρα τα καλοκαίρια στο Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών ξαναζούν τις εμπειρίες τους (εκτός από τους φόνους φυσικά, οι οποίοι θαυμάσια αντικαθίστανται από τα περίφημα "συναδελφικά μαχαιρώματα"). Όσοι απλώς διαβάσουν το βιβλίο θα χαρούν ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωες συνέδρους στους μαγικούς Δελφούς.
3) Αθηνά Κακούρη, Πριμαρόλια, εκδ. ΕΣΤΙΑ
Με φόντο την Πάτρα των σταφιδεμπόρων του 1890, οι ολοζώντανοι χαρακτήρες του βιβλίου μας παρασύρουν σ' ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και στην ιστορία.
4) Γιάννης Ξανθούλης, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Αν θέλετε να ταξιδέψετε νοερά στις λουτροπόλεις της Ελλάδας με οδηγό ένα συγγραφέα του οποίου οι περιγραφές ερεθίζουν τις "μνήμες" όλων των αισθήσεων του αναγνώστη.
5) Ευγενία Φακίνου, Γάτα με πέταλα, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ
Η συγγραφέας μεταμορφώνεται από βιβλίο σε βιβλίο. Τα πρώτα της έργα (από την Αστραδενή έως και το Ζάχαρη στην άκρη) νομίζεις ότι τα έγραψαν διαφορετικοί συγγραφείς. Στη Γάτα με πέταλα ταξιδεύουμε στη θλιβερή πραγματικότητα της Ελλάδας των αντιηρώων, η οποία όμως παρουσιάζεται με απίστευτο χιούμορ και ανατρεπτική ειρωνεία.
6) Τζον Ντέμπσεϊ, Ο αδελφός της Αριάδνης. Ένα μυθιστόρημα για το τέλος της μινωικής Κρήτης, εκδ. ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Βλέπουμε την Κνωσσό με άλλα μάτια μετά από αυτό το ταξίδι στο χωροχρόνο. Δεν μας απασχολεί όμως η ιστορική αλήθεια, καθώς παραδινόμαστε στη γοητεία της μυθοπλασίας.
7) Νικολό Αμανίτι, Εγώ δεν φοβάμαι, (μετάφραση: Χρίστος Ρομποτής), εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Καλοκαίρι στην Ιταλική επαρχία: με τα μάτια ενός παιδιού ανακαλύπτουμε έκπληκτοι, μέσα από μια συναρπαστική πλοκή, ποιες "τέχνας πενία κατεργάζεται", όταν μερικοί ξεχασμένοι, φτωχοδιάβολοι χωρικοί αποφασίζουν να δράσουν με ανορθόδοξο τρόπο.
8) Ίαν Μακ Γιούαν, Στην ακτή, (μετάφραση: Ελένη Ηλιοπούλου), εκδ. ΠΑΤΑΚΗΣ
Ένα ειδυλλιακό ξενοδοχείο στην ακτή του Ντόρσετ. Αρχές της δεκαετίας του '60. Πρώτη και τελευταία νύχτα γάμου. Μα πάνω απ' όλα ένα δυνατό ψυχογράφημα και μια ενδιαφέρουσα ιστορία ζωής.
9) Γιασμίνα Χάντρα, Τρομοκρατικό χτύπημα, (μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος), εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί, Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα και ένα ταξίδι στο σύγχρονο Ισραήλ, το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι σκληρό και ανελέητο.
10) Ρενέ Γκοσινί, Οι διακοπές του μικρού Νικόλα, (εικονογράφηση: Ζαν Ζακ Σανπέ), εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
Ο μικρός Νικόλας -όπως άλλωστε και ο πνευματικός αδελφός του, Αστερίξ- δεν είναι μόνο παιδικός ήρωας. Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε απάντηση στο ενδιαφέρον και καυτό ερώτημα "ο μπαμπάς ή η μαμά επιλέγουν πού θα πάμε διακοπές;".

Καλές διακοπές, καλές βουτιές και καλές, χαλαρές αναγνώσεις.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

"3 και 7 λόγοι" για να μην εμπιστεύεστε την κριτική


Οι εκδόσεις Λιβάνη εξέδωσαν το «μυθιστόρημα» Το 3 και το 7 του Γ. Παπαχρήστου και οι κριτικοί το λιβάνισαν. Οι ενθουσιώδεις παρατηρήσεις που διάβασα με αποκορύφωμα τη σύγκριση του βιβλίου με την τραγωδία με έκαναν να αγανακτήσω και να αντιδράσω δημοσιοποιώντας τη γνώμη μου.
ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο γυναικάς μεγαλογιατρός Τερζάκης διατηρεί -παράλληλα με άλλες- μακροχρόνια σχέση με τη νοσηλεύτρια Καίτη. Από ένα λάθος τηλεφώνημα γνωρίζει και «ερωτεύεται» και την κόρη της, Νικόλ, την οποία αφήνει έγκυο. Ο γιατρός θέλει να απαλλαγεί από το παιδί και να σταματήσει τη σχέση του με την κόρη. Γι’ αυτό της αποκαλύπτει το δεσμό του με τη μητέρα της. Εκείνη όμως ονειρεύεται «ένα μεγάλο σπίτι μαζί του», «σαλόνια, τζάκια, καναπέδες, πισίνα και κήπους», «επίσημα δείπνα … τουαλέτες και ακριβά κοσμήματα» (σ.163). Έτσι αποφασίζει να ανακοινώσει στην ανυποψίαστη ως τότε μητέρα της την αλήθεια και να της ζητήσει να εγκαταλείψει τον εραστή της, για να τον παντρευτεί η ίδια. Στο κεφάλαιο με τον τίτλο Ηρωίδες αρχαίας τραγωδίας σ’ ένα δυάρι στο Νέο Κόσμο η μητέρα αντιδρά στο άκουσμα του νέου βίαια: «χτύπησε … ξαναχτύπησε … όρμησε … χίμηξε … ούρλιαξε … θα σε σκοτώσω μωρή, πουτάνα (sic)» (σσ. 192-193). Η κόρη «ούτε που κατάλαβε» (σ. 194) πώς σκότωσε τη μητέρα της με το ψωμομάχαιρο. Συγκλονισμένος ο Τερζάκης αυτοκτονεί και ο πλούσιος φίλος του Σαραντόπουλος -στέλεχος σε μια πολυεθνική- αναλαμβάνει να προστατεύσει τη μικρή μητροκτόνο. Της βρίσκει το μεγαλοδικηγόρο Περλορέντζο για «να πέσει στα μαλακά» (σ. 216) στη δίκη. Στο τέλος, όταν «σε τρία, τρεισήμισι χρόνια» (sic σ.245) βγαίνει από τη φυλακή με το κοριτσάκι που είχε στο μεταξύ γεννήσει (και βαφτίσει με το όνομα της μητέρας της), ο Σαραντόπουλος είναι εκεί, έξω από την πύλη, με τη «μπλε σκούρα BMW του» (σ.277), για να της προσφέρει τη «ζωή που δεν έζησε με τον καθηγητή της» και που «έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά στη μορφή αυτού του γοητευτικού άντρα…» (σ.278). Γιατί Η ζωή είναι γένους αρσενικού, όπως μας διδάσκει ο τίτλος του τελευταίου αυτού κεφαλαίου.

Το 3 και το 7: ένα χαλαρό μηδέν


Γεια σας! Είμαι η Αθηνά από τη λέσχη χαλαρών αλλά «απαιτητικών», παρακαλώ, αναγνωστών. Υπογραμμίζω το «απαιτητικών» και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί.
Η τελευταία πρόταση ανάγνωσης που έπεσε στη λέσχη ήταν «Το 3και το 7» του Γιώργου Παπαχρήστου από τις Εκδόσεις Λιβάνη!! Αν δεν είχα την ηθική υποχρέωση απέναντι στη λέσχη, θα το είχα εγκαταλείψει από τις πρώτες 30 σελίδες. Δεν είμαι κριτικός, αλλά διαβάζω λογοτεχνία από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Θεωρώ λοιπόν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι κακό. Ένα κακό μελό.
Δεν υπάρχει πλοκή! Κανένα βάθος, καθόλου συναίσθημα. Παρουσιάζονται απλά γεγονότα με πολύ χαλαρούς ρυθμούς, αφού γίνονται συνεχείς παρεμβολές, και όλα συνηγορούν στο να καταδείξουν ότι ο Μεγάλος γιατρός Τερζάκης είναι καταξιωμένος μόνο στο sex (βλ. σελ. 29: η σκηνή με την ειδικευόμενη είναι χυδαία και σελ. 42: κομπασμός στους φίλους του! Εξαιρετικός και ολοκληρωμένος χαρακτήρας!). Διότι από το έργο δεν προκύπτει ότι είναι καταξιωμένος ως γιατρός, απλά αυτό δηλώνεται πολλάκις. Επίσης δηλώνονται αλλά δεν προκύπτουν από το κείμενο τα εξής: αυστηρός, διακεκριμένος καθηγητής, γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Όμως καίτοι «ψυχολόγος» δεν κατάφερε να αντιληφθεί ποια ήταν τα κίνητρα της Νικόλ, για να κρατήσει το παιδί!!

Γ. Παπαχρήστου, "To 3 και το 7": Μοιραίο για τους αναγνώστες το "λάθος"

Γλυκανάλατη αισθηματολογία, σφήνες πολιτικής προπαγάνδας, ανύπαρκτη αφηγηματική
οργάνωση, καμία λογοτεχνική αξία. Βέβαια η "κριτική" αναγνωρίζει στο βιβλίο τις αρχές
που διέπουν την αρχαία ελληνική τραγωδία! ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ.
(Βλ. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4580597 )

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

3 και 7: τυχαίο; αμφιβάλλω.


Είναι αλήθεια ότι το περιεχομένο του βιβλίου, μου προκάλεσε ΣΟΚΚΚΚΚΚ από το οποίο δεν έχω ακόμη συνέλθει. Ακόμη αναζητώ τους χαρακτήρες, τα συναισθήματα, την πλοκή και ότι άλλο μπορεί να χαρακτηρίζει ένα μυθιστόρημα.
Υπάρχει όμως και το θετικό στοιχείο της υπόθεσης! Αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον ισάξιο του 3 και του 7 στο οποίο οι ήρωες δεν θα μιλάνε, δεν θα ακούνε, δεν θα σκέφτονται και θα είναι αόρατοι γι' αυτό και οι 278 σελίδες του βιβλίου μου(όσες και οι σελίδες του 3 και 7 ) θα είναι άγραφες.

3+7 στην περίπτωσή μας δεν κάνει 10 (άριστα)


Το 3 και το 7 όταν ξεκίνησα να το διαβάζω δεν το άφησα από τα χέρια μου μέχρι να το τελειώσω, όχι γιατί με ενθουσίασε το αντίθετο θα έλεγα με απογοήτευσε,
και ως βιβλίο και ως ιστορία , αλλά έπρεπε να το ολοκληρώσω μιας και το βιβλίο προτάθηκε στη λέσχη μας και έπρεπε να το συζητήσουμε , αν δεν είχε προταθεί στη λέσχη θα το είχα κλείσει στις πρώτες 20 σελίδες, το έβλεπα απλά ως μία ανειλημμένη υποχρέωση.
Το βιβλίο μου θύμισε κακής ποιότητας ερωτικό βίπερ, γιατί όσο θυμάμαι βέβαια από τα βίπερ που διάβασα ως έφηβη ήταν λιγότερο απρόβλεπτα από ότι αυτό.
Οι ήρωες του βιβλίου ρηχοί , επιφανειακά δοσμένοι , ξεπετιόταν στο βιβλίο όπως ακριβώς ο Τερζάκης (κεντρικός ήρωας) ξεπετούσε τις γυναίκες της ζωής του.

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Περί διαφορετικότητας

(με αφορμή το βιβλίο της Στυλιάνας Γκαλινίκη "Ολα πάνε ρολόι ή σχεδόν")


Η Αλγερία-η ξένη γυναίκα στη Σεωρή-που μαγεύει το Μηνά, που φτιάχνει ένα σπίτι αλλιώτικο, που ετοιμάζει ασυνήθιστα γλυκά, που αγαπάει τον άντρα της και μεγαλώνει τη μικρή Ρόρη με έναν άλλο τρόπο, βαφτίζεται η "άλλη" από τους Σεωρήτες.
Η ίδια όμως, μοιάζει να μήν έχει συνείδηση της διαφορετικότητάς της. Γι'αυτή, οι γυναίκες της Σεωρής δεν είναι οι "άλλες", μάλλον δεν έχει διάθεση να τις απορρίψει,να τις υποτιμήσει, αντιθέτως επιδιώκει αρχικά να γίνει μέλος της κοινωνίας τους, χωρίς ασφαλώς να μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί πως για να γίνει αποδεκτή πρέπει να αλλάξει.
Η Αλγερία, νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνεται πάντα πως είναι διαφορετική, δεν παλεύει γι'αυτό, δεν μοιάζει να έχει σκοπό να συγκρουστεί για τις επιλογές της με τους άλλους. Απλά κάνει αυτό που πραγματικά αγαπάει και θέλει-είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα- χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να νοιάζεται αν θα την διευκολύνει ή θα την δυσκολέψει, χωρίς να σκέφτεται αν θα είναι τολμηρό από την πλευρά της, κατακριτέο απο τους άλλους. Χωρίς υποκρισία, καθωσπρεπισμούς, συγκαλύψεις, υπεροψία ή καχυποψία θέλει απλά να ομορφήνει τον κόσμο της και να ζήσει σ'αυτόν με μια πρωτόγονη και αφελή -με την έννοια πάντα της ανεπιτήδευτης-χαρά.
Απ'την άλλη,...

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Είναι πιο εύκολο να είναι κανείς ένας Σεωρής

Το μυθιστόρημα της Στ. Γκαλινίκη «όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν)» το βρήκα ευρηματικό , πρωτότυπο , ανάλαφρο , επινοητικό,κυρίως όμως ρεαλιστικό.
Η ιστορία δυστυχώς διαχρονική , ότι είναι καινούργιο και διαφορετικό το πολεμάμε με οποιοδήποτε τρόπο , το υποβαθμίζουμε για να δικαιώσουμε έτσι τις δικές μας επιλογές.
Δεν στεκόμαστε κριτικά απέναντι του γιατί ξέρουμε ότι τότε θα πρέπει να σταθούμε και κριτικά απέναντι στις δικές μας επιλογές,
στις δικές μας θέσεις και στάσεις τις οποίες έχουμε όχι γιατί απαραίτητα είναι καλύτερες αλλά γιατί είναι πιο εύπεπτες .
Είναι πιο εύκολο να πας με τους πολλούς δεν χρειάζεται να το αιτιολογήσεις θα είσαι απλά ένας Σεωρής αλλά πιο δύσκολο να είσαι μόνος και να πρέπει να οριοθετήσεις εσύ τον χώρο σου τότε θα είσαι ένας Ήρωας.
Αν θέλω εύκολα να πετύχω ένα στόχο μπορώ απλά να κατεβάσω τον πήχη.
Εκτός από την ιστορία μου άρεσε ο δεξιοτεχνικός τρόπος παρουσίασης της ιστορίας , ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο και μέσα από ένα μπρος- πίσω στο χρόνο ξεπηδούν όλοι οι «Σεωρείς» του μυθιστορήματος και οι ιστορίες τους.

Όσο διαβάζεις το βιβλίο είναι σαν να συνθέτεις ένα πάζλ που δημιουργεί στο τέλος την εικόνα ενός «χωριού» , του δικού μας «χωριού» δηλαδή του μικρόκοσμού μας.
Στον δικό μας μικρόκοσμο όλα βαίνουν καλά όταν φροντίζουμε να μην δίνουμε δικαιώματα να κρύβουμε τους φόβους μας και τις επιθυμίες μας.
Τι γίνεται όμως όταν ένα νέο πρόσωπο τολμά να είναι ο εαυτός του; όλοι ενοχλούμαστε , όχι για αυτό που είναι ο νέος αλλά για αυτό που δεν τολμάμε να είμαστε εμείς.
Στην πραγματικότητα τους εαυτούς μας πολεμάμε και καταδικάζουμε χωρίς να τους δίνουμε την δυνατότητα να γευτούν το νέο , το διαφορετικό.
Ο χρόνος δεν έχει όρια , οι άνθρωποι έχουν.

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Το παράλογο του Καμύ...Ο Καμύ είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους ηθικούς στοχαστές. Όλο του το έργο φαίνεται ως μια προσπάθεια χαρτογράφησης του παραλόγου και κυρίως μια προσπάθεια υπέρβασης του μηδενισμού που μπορεί να προκύψει από αυτό. Το πρώτο ζευγάρι έργων του, ο “Ξένος” και ο “Μύθος του Σίσυφου”, περιγράφουν ακριβώς το παράλογο ως θριαμβευτή της σύγχρονης αμήχανης ζωής. Στην μετά τον Νίτσε εποχή, η παραδοχή του θανάτου του θεού είναι πιο εύκολη παρά ποτέ. Η ρήση του Ντοστογιέφσκι “ο θεός πέθανε, τώρα όλα επιτρέπονται” γίνεται ερώτημα και μάλιστα κεντρικό στην ηθική του Καμύ. Σ‘ έναν κόσμο χωρίς θεό,

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

" O ξένος " στο σινεμά


"Ο ξένος" του Camus μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο απο τον Luchino Visconti.Το ρόλο του Mersault κρατάει ο Marccelo Mastrogianni.

Ευχαρις

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Ο Ισιγκούρο με συγ-κλώνισε!!!!

Βρήκα συναρπαστικό τον τρόπο γραφής του Ισιγκούρο στο «μη μ’ αφήσεις ποτέ». Μοναδική είναι η αφήγηση του σε πρώτο πρόσωπο και μέσα από αυτό (Κάθυ) με λογοτεχνική δεξιοτεχνία αποκαλύπτει στον αναγνώστη τους υπόλοιπους ήρωες και ένα μυστήριο που όμως πρέπει να ανακαλύψεις σταδιακά όπως και οι ήρωες του βιβλίου.

Βρήκα το βιβλίο ρεαλιστικότατο και σύγχρονο αν και αρχικά φαίνεται ότι η ιστορία του είναι φανταστική.

Θυμίζει τις ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι συντηρούνται απλά στη ζωή με σκοπό να σώσουν τις ζωές άλλων ανθρώπων όταν χρειαστεί.

Δεν είναι φανταστικές οι εξαφανίσεις ανθρώπων και κυρίως παιδιών σε κάποιες χώρες οι οποίες θεωρούνται υποανάπτυκτες προκειμένου να σωθούν ζωές ανθρώπων και παιδιών που είχαν την ατυχία να αρρωστήσουν αλλά και την τύχη να έχουν χρήματα , εκτός αν θεωρούμε φανταστικό και εξωπραγματικό ότι δεν βιώνουμε εμείς .

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

διαβάζω διαβάζω διαβάζω

Είναι γύρω στα τέσσερα, που άρχισα να ερμηνεύω το «διάβασμα». Τις μέρες ή ώρες που η μάνα μου έβγαζε «απαγορευτικό» για παιχνίδι στην αυλή, συχνά πυκνά, άνοιγα βιβλία κι όπως όλα τα πιτσιρίκια χάζευα στις εικόνες. Οι εικόνες γίνονταν ιστορίες κι εγώ έκλεινα ένα ακόμη βιβλίο που πίστευα πως είχα διαβάσει.
Τα μικρά μαύρα σημάδια –τα γράμματα– όπως μου είχε πει η κατά δύο χρόνια μεγαλύτερη και πάνσοφη αδελφή μου , δε μ’ άρεσαν καθόλου που έπιαναν τόσο χώρο στα χαρτιά. Ώσπου ανακάλυψα πως κάποια μέσα στις σειρές έμοιαζαν πολύ. Μάλλον ήταν ίδια και επαναλαμβάνονταν άτακτα. Εκείνο το κυκλάκι με το μπαστουνάκι κολλημένο στα δεξιά του πολύ μου άρεσε. Φώναξα την αδελφή μου – που τόσα ήξερε– και μου είπε πως αυτό ήταν το «α». Είχε και αυτό το σημάδι ήχο!!!

Φώναξα δυνατά ΑΑΑΑΑ!!! και σ’ ένα χαρτί με τις μπογιές μου ζωγράφισα «α» μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, που βγήκαν και έξω απ’ το χαρτί και δώσαν χρώμα και στο ξύλινο γραφείο. Η αδελφή μου όταν το είδε ούρλιαξε:- ΕΕΕΕ!!! τι κάνεις εκεί; Αν το δει η μαμά……….!

-Ε! αυτό πως το ζωγραφίζεις της είπα.

-Το γράφεις, δεν το ζωγραφίζεις, και είναι έτσι: «ε»

Απαίσιο, μικρό, ορθάνοιχτο. Δε μ’ άρεσε καθόλου. Το έκλεισα «8» και πέταξα και τα χαρτιά μου. Ζήτησα όμως από την αδελφή μου,
Free Hit Counter