Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

διαβάζω διαβάζω διαβάζω

Είναι γύρω στα τέσσερα, που άρχισα να ερμηνεύω το «διάβασμα». Τις μέρες ή ώρες που η μάνα μου έβγαζε «απαγορευτικό» για παιχνίδι στην αυλή, συχνά πυκνά, άνοιγα βιβλία κι όπως όλα τα πιτσιρίκια χάζευα στις εικόνες. Οι εικόνες γίνονταν ιστορίες κι εγώ έκλεινα ένα ακόμη βιβλίο που πίστευα πως είχα διαβάσει.
Τα μικρά μαύρα σημάδια –τα γράμματα– όπως μου είχε πει η κατά δύο χρόνια μεγαλύτερη και πάνσοφη αδελφή μου , δε μ’ άρεσαν καθόλου που έπιαναν τόσο χώρο στα χαρτιά. Ώσπου ανακάλυψα πως κάποια μέσα στις σειρές έμοιαζαν πολύ. Μάλλον ήταν ίδια και επαναλαμβάνονταν άτακτα. Εκείνο το κυκλάκι με το μπαστουνάκι κολλημένο στα δεξιά του πολύ μου άρεσε. Φώναξα την αδελφή μου – που τόσα ήξερε– και μου είπε πως αυτό ήταν το «α». Είχε και αυτό το σημάδι ήχο!!!

Φώναξα δυνατά ΑΑΑΑΑ!!! και σ’ ένα χαρτί με τις μπογιές μου ζωγράφισα «α» μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, που βγήκαν και έξω απ’ το χαρτί και δώσαν χρώμα και στο ξύλινο γραφείο. Η αδελφή μου όταν το είδε ούρλιαξε:- ΕΕΕΕ!!! τι κάνεις εκεί; Αν το δει η μαμά……….!

-Ε! αυτό πως το ζωγραφίζεις της είπα.

-Το γράφεις, δεν το ζωγραφίζεις, και είναι έτσι: «ε»

Απαίσιο, μικρό, ορθάνοιχτο. Δε μ’ άρεσε καθόλου. Το έκλεισα «8» και πέταξα και τα χαρτιά μου. Ζήτησα όμως από την αδελφή μου,
να φτιάξει με αυτόν τον παράξενο τρόπο τη μάνα μας. Με πολύ προσοχή έγραψε «μαμά». Αυτή ήταν η μαμά μου; Και που ήταν τα μάτια της τα μαλλιά της , το λεπτό της κορμί;


-Είσαι χαζό και μικρό, μου είπε κι έφυγε.

Κι εγώ σκέφτηκα πως πάλι με κορόιδευε.

Δίπλωσα προσεκτικά το χαρτί και περίμενα με αγωνία να έρθει κάποιος άλλος στο σπίτι. Ανυπομονούσα να το δείξω και να μου πει αν έβλεπε και αυτός εκεί τη μαμά μου. Όταν ήρθε ο ξάδελφός μου, άνοιξα το χαρτί και τον ρώτησα τι βλέπει.

Μου ψιθύρισε αδιάφορα: «μαμά»

Εντυπωσιακό! Όλα αυτά που γέμιζαν σελίδες και σελίδες ήταν εικόνες, ήχοι, άνθρωποι… Ήταν αυτά που έλεγα ή άκουγα να μου λένε οι άλλοι, τρυφερά, γλυκά, θυμωμένα.

Αυτό λοιπόν είχε να κάνει με το διάβασμα.

Αυτό έκανε η αδελφή μου όταν την τραβούσα να παίξουμε και μου φώναζε:-εεεε! διαβάζω. Μαγικό σκέφτηκα και το ξέχασα γρήγορα. Είχα άλλωστε τόσα ακόμη μαγικά, καινούργια, να ανακαλύψω στη ζωή μου.

Όταν πήγα σχολείο και έπρεπε να μάθω να διαβάζω, έπρεπε να μάθω να γράφω είπα: ουφ...

Στα δώδεκα, δεκατρία, πανομοιότυπα με τόσους άλλους εφήβους της γενιάς μου διάβασα Λουντέμη, Σαμαράκη, Άλκη Ζέη και ύστερα Μουρσελά, Φακίνου, Λιλή Ζωγράφου και Γιάννη Ξανθούλη και ύστερα αποφάσισα να ταξιδέψω και στο εξωτερικό: Στάϊνμπεκ, Γκόρκι, Ζίσκιντ, Αλιέντε… και για δεύτερη φορά στη ζωή μου εντυπωσιάστηκα και θαύμασα… Για χρόνια το ένα βιβλίο διαδεχόταν το άλλο. Κι ήταν για μένα μία μοναχική απόλαυση, που συνειδητά είχα επιλέξει να μη συζητώ με άλλους. Ένα γλυκό μυστικό ανάμεσα σε μένα, το συγγραφέα και τους ήρωές του. Πίστευα πως τα μυστικά χάνουν τη μαγεία τους όταν τα μαθαίνουν πολλοί και κάθε φορά που τέλειωνα ένα βιβλίο έγραφα το όνομα μου στην πρώτη σελίδα, τη χρονιά που το αγόρασα και το τοποθετούσα σε ράφια που γέμιζαν σιγά - σιγά με χρώματα, τίτλους κι ονόματα διαφορετικά.

Μπήκα στη λέσχη χαλαρών αναγνωστών γιατί μ’ αρέσει να βρίσκομαι με τους φίλους που τη φτιάξαμε και γιατί αγαπώ τη λογοτεχνία.

Και όταν διαβάσαμε το πρώτο μυθιστόρημα και συναντηθήκαμε κατάλαβα πως τα ίδια γράμματα, οι ίδιες λέξεις που δίνουν τους ίδιους ήχους, ερμηνεύτηκαν κάποιες φορές διαφορετικά από τους φίλους της λέσχης. Κι εγώ άκουσα σκέψεις που δεν είχα κάνει διαβάζοντας το ίδιο βιβλίο. Οκτώ λοιπόν άνθρωποι διάβασαν τη «Λεβάντα της Άτκινσον» του Μάνου Κοντολέοντα που το άρωμα της δεν ερέθισε τα ρουθούνια όλων με τον ίδιο τρόπο.

Τι ωραία σκέφτηκα. «Το καλό τρίτωσε»



Εύχαρις

4 σχόλια:

  1. Ευχαρις απλά τέλειο ..σε ευχαριστούμε..Μήπως να κατέθετες στον ηλεκτρονικό μας χώρο συνάντησης και το δικό σου τέλος απο τη Λεβάντα της Ατκινσον;
    Μιράντα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαρις, δεν έχω λόγια..είσαι απίστευτη!! Συμφωνώ με τη Μιράντα και καταθέτω και εγώ την ψήφο μου για την ανάρτηση της δικής σου εκδοχής του τέλους της "Λεβάντας" στο ιστολόγιό μας..περιμένουμε με αγωνία!!
    Αθηνά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευτύχως που οι αναμνήσεις με την βοήθεια των λέξεων (και του ταλέντου βέβαια!!!) αποκτούν πνόη, συναίσθημα,ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαρις καταπληκτικο!!!περιμενουμε -γιατι οχι αλλωστε- τις δικες σου ολοκληρομενες δημιουργιες!!!
    Εγω σου στελνω ενα κομματι εμπενευση απο τα πανεμορφα Νορβηγικα φγιοδ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Free Hit Counter