Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

Ο Ισιγκούρο με συγ-κλώνισε!!!!

Βρήκα συναρπαστικό τον τρόπο γραφής του Ισιγκούρο στο «μη μ’ αφήσεις ποτέ». Μοναδική είναι η αφήγηση του σε πρώτο πρόσωπο και μέσα από αυτό (Κάθυ) με λογοτεχνική δεξιοτεχνία αποκαλύπτει στον αναγνώστη τους υπόλοιπους ήρωες και ένα μυστήριο που όμως πρέπει να ανακαλύψεις σταδιακά όπως και οι ήρωες του βιβλίου.

Βρήκα το βιβλίο ρεαλιστικότατο και σύγχρονο αν και αρχικά φαίνεται ότι η ιστορία του είναι φανταστική.

Θυμίζει τις ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι συντηρούνται απλά στη ζωή με σκοπό να σώσουν τις ζωές άλλων ανθρώπων όταν χρειαστεί.

Δεν είναι φανταστικές οι εξαφανίσεις ανθρώπων και κυρίως παιδιών σε κάποιες χώρες οι οποίες θεωρούνται υποανάπτυκτες προκειμένου να σωθούν ζωές ανθρώπων και παιδιών που είχαν την ατυχία να αρρωστήσουν αλλά και την τύχη να έχουν χρήματα , εκτός αν θεωρούμε φανταστικό και εξωπραγματικό ότι δεν βιώνουμε εμείς .

Το βιβλίο δείχνει μία πραγματικότητα που δεν έχει να προσφέρει καμία ελπίδα για τους εγκλωβισμένους σε αυτή και η οποία τους αποκαλύπτεται σταδιακά όχι γιατί κάποιος τους χρωστάει μία εξήγηση αλλά γιατί οι ίδιοι πρέπει να την ανακαλύψουν επειδή είναι υποχρεωμένοι να τη βιώσουν.

Οι κλώνοι-άνθρωποι δεν έχουν δυνατότητα επιλογών αν και σε κάποιο σημείο αναφέρεται ότι αν θέλεις κάτι μπορείς να το προσπαθήσεις.

Το βρίσκω ειρωνικό αυτό για τους ήρωες ,είναι σαν να σε πετάνε από ένα αεροπλάνο και να σου λένε αν βρεις αλεξίπτωτο μέχρι να φτάσεις κάτω θα σωθείς , γνωρίζοντας ότι αυτό είναι ανέφικτο.

Το «μη μ’ αφήσεις ποτέ »δεν αφήνει καμία ελπίδα στον αναγνώστη ,το τέλος τραγικό όπως και η ζωή των ηρώων, ωστόσο θα μπορούσε να αποτελέσει βιβλίο αναφοράς στην παγκόσμια λογοτεχνία προκειμένου να αφυπνισθούμε όλη γύρω από αυτή την φρικτή πραγματικότητα την οποία ούτε η τέχνη μπορεί να βελτιώσει και να ελαφρύνει ,αντίθετα η τέχνη αυτή τη φορά καλλιεργεί ψευδαισθήσεις στους ήρωες.

Τους κλώνους-ανθρώπους δεν μπορεί να τους σώσει τίποτε, ο προορισμός τους είναι γνωστός και ελεγχόμενος από τους ανθρώπους –κλώνους.

Το τέλος του βιβλίου σκληρό, ανατριχιαστικό και καθόλου μελό με στόχο  να σοκάρει τον αναγνώστη να τον ξυπνήσει , να  δει την πραγματικότητα.

Ίσως η μόνη αισιόδοξη πλευρά είναι ότι γεννηθήκαμε σε κοινωνίες που κάποιος νοιάζεται για εμάς ,έτσι θα μας αναζητήσει αν ξαφνικά εξαφανιστούμε ενώ κάποιοι άλλοι έχουν την τύχη των αδέσποτων.
Αλήθεια γνωρίζουμε πόσα από αυτά εξαφανίζονται καθημερινά;;;;;

3 σχόλια:

  1. Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλέ μου Esteban μη φοβάσαι γιατί..
    «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα χαρτιά που μας μοιράζουν, μπορούμε όμως να επιλέξουμε το πώς θα παίξουμε την παρτίδα». (Ράντυ Πάους)
    η δημιουργία η αγάπη και η τέχνη μπορούν να μας βοηθήσουν να παίξουμε αυτό το παιχνίδι με το καλύτερο τρόπο ...γιαυτό Ευαγγελία ενώ συμφωνώ με όσα γράφεις διαφωνώ με την ....απουσία ελπίδας
    Ρίξτε μια ματιά αξίζει το κόπο..
    http://www.youtube.com/watch?v=ji5_MqicxSo

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Free Hit Counter