Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Περί διαφορετικότητας

(με αφορμή το βιβλίο της Στυλιάνας Γκαλινίκη "Ολα πάνε ρολόι ή σχεδόν")


Η Αλγερία-η ξένη γυναίκα στη Σεωρή-που μαγεύει το Μηνά, που φτιάχνει ένα σπίτι αλλιώτικο, που ετοιμάζει ασυνήθιστα γλυκά, που αγαπάει τον άντρα της και μεγαλώνει τη μικρή Ρόρη με έναν άλλο τρόπο, βαφτίζεται η "άλλη" από τους Σεωρήτες.
Η ίδια όμως, μοιάζει να μήν έχει συνείδηση της διαφορετικότητάς της. Γι'αυτή, οι γυναίκες της Σεωρής δεν είναι οι "άλλες", μάλλον δεν έχει διάθεση να τις απορρίψει,να τις υποτιμήσει, αντιθέτως επιδιώκει αρχικά να γίνει μέλος της κοινωνίας τους, χωρίς ασφαλώς να μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί πως για να γίνει αποδεκτή πρέπει να αλλάξει.
Η Αλγερία, νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνεται πάντα πως είναι διαφορετική, δεν παλεύει γι'αυτό, δεν μοιάζει να έχει σκοπό να συγκρουστεί για τις επιλογές της με τους άλλους. Απλά κάνει αυτό που πραγματικά αγαπάει και θέλει-είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα- χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να νοιάζεται αν θα την διευκολύνει ή θα την δυσκολέψει, χωρίς να σκέφτεται αν θα είναι τολμηρό από την πλευρά της, κατακριτέο απο τους άλλους. Χωρίς υποκρισία, καθωσπρεπισμούς, συγκαλύψεις, υπεροψία ή καχυποψία θέλει απλά να ομορφήνει τον κόσμο της και να ζήσει σ'αυτόν με μια πρωτόγονη και αφελή -με την έννοια πάντα της ανεπιτήδευτης-χαρά.
Απ'την άλλη,...

απέναντι απ'την Αλγερία και τόσο μακριά απ'αυτήν διακρίνω ανθρώπους, που δοθήσης της ευκαιρίας, θα προβάλλουν τη διαφορετικότητά τους, συχνά σαν πρωτοπορία, δείγμα θάρρους και επαναστατικότητας, γροθιά στο κατεστημένο. Αυτοί οι ίδιοι αναφερόμενοι στις διαφορετικές επιλογές τους, σε συχνά μεμονωμένες στιγμές της ζωής τους, επιχειρηματολογούν ενθυμούμενοι τους επικριτές των πράξεών τους. Χάρις σ'αυτούς θα τονίσουν, θα επιβεβαιώσουν τη διαφοροποίησή τους απο το σύνολο.
Οι χειροκροτητές ή οι "δεν γνωρίζω δεν απαντώ" ακόμα και αν υπερτερούν των επικριτών έχουν ξεχαστεί γρήγορα.
Και βέβαια δεν εξαιρώ τον εαυτό μου πάντα από τους παραπάνω. Δεν ξέρω αν είναι ανθρώπινο μα είναι σύνηθες να επιδεικνύουμε τη 'μοναδικότητά μας" συχνά ασήμαντη, που αν εμείς οι ίδιοι δεν την γνωστοποιούσαμε, οι άλλοι δεν θα την αντιλαμβάνονταν ποτέ.
Κάποιες φορές πάλι στο "αλλιώτικο" ανθρώπων που συναντάμε δεν είμαστε ασφαλώς επικριτές μα με "στολή παραλαγής"....κόσμιοι κριτές.
Πιστεύω πραγματικά πως όταν ως θεατές της διαφορετικότητας πάψουμε να την παρατηρούμε γιατί δεν θα μπορούμε να την εντοπίσουμε και ως θιασώτες της πάψουμε να την χρησιμοποιούμε σαν προβολή της ταυτότητάς μας, τότε πραγματικά θα έχουμε καταφέρει να τη σεβόμαστε απόλυτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Free Hit Counter