" O ξένος " στο σινεμά

"Ο ξένος" του Camus μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο απο τον Luchino Visconti.Το ρόλο του Mersault κρατάει ο Marccelo Mastrogianni.

Ευχαρις

Αλμπέρ Καμύ;

Από τις βιογραφίες που μας άρεσαν:

Μου έχει μείνει λίγος χρόνος και δεν ήθελα να τον σπαταλήσω στο Θεό..” (Ο ξένος, 1942)

 

 

Ζωή, δράση, γράψιμο

Το τρίπτυχο της προσωπικής στάσης και ηθικής του μεγάλου συγγραφέα, το έργο του οποίου παρουσιάζεται σήμερα σύγχρονο και ζωντανό, χωρίς ούτε μια ραγισματιά

Ο Ισιγκούρο με συγ-κλώνισε!!!!

Βρήκα συναρπαστικό τον τρόπο γραφής του Ισιγκούρο στο «μη μ’ αφήσεις ποτέ». Μοναδική είναι η αφήγηση του σε πρώτο πρόσωπο και μέσα από αυτό (Κάθυ) με λογοτεχνική δεξιοτεχνία αποκαλύπτει στον αναγνώστη τους υπόλοιπους ήρωες και ένα μυστήριο που όμως πρέπει να ανακαλύψεις σταδιακά όπως και οι ήρωες του βιβλίου.

Βρήκα το βιβλίο ρεαλιστικότατο και σύγχρονο αν και αρχικά φαίνεται ότι η ιστορία του είναι φανταστική.

Θυμίζει τις ιστορίες χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι συντηρούνται απλά στη ζωή με σκοπό να σώσουν τις ζωές άλλων ανθρώπων όταν χρειαστεί.

Δεν είναι φανταστικές οι εξαφανίσεις ανθρώπων και κυρίως παιδιών σε κάποιες χώρες οι οποίες θεωρούνται υποανάπτυκτες προκειμένου να σωθούν ζωές ανθρώπων και παιδιών που είχαν την ατυχία να αρρωστήσουν αλλά και την τύχη να έχουν χρήματα , εκτός αν θεωρούμε φανταστικό και εξωπραγματικό ότι δεν βιώνουμε εμείς .

διαβάζω διαβάζω διαβάζω

Είναι γύρω στα τέσσερα, που άρχισα να ερμηνεύω το «διάβασμα». Τις μέρες ή ώρες που η μάνα μου έβγαζε «απαγορευτικό» για παιχνίδι στην αυλή, συχνά πυκνά, άνοιγα βιβλία κι όπως όλα τα πιτσιρίκια χάζευα στις εικόνες. Οι εικόνες γίνονταν ιστορίες κι εγώ έκλεινα ένα ακόμη βιβλίο που πίστευα πως είχα διαβάσει.

Τα μικρά μαύρα σημάδια –τα γράμματα– όπως μου είχε πει η κατά δύο χρόνια μεγαλύτερη και πάνσοφη αδελφή μου , δε μ’ άρεσαν καθόλου που έπιαναν τόσο χώρο στα χαρτιά. Ώσπου ανακάλυψα πως κάποια μέσα στις σειρές έμοιαζαν πολύ. Μάλλον ήταν ίδια και επαναλαμβάνονταν άτακτα. Εκείνο το κυκλάκι με το μπαστουνάκι κολλημένο στα δεξιά του πολύ μου άρεσε. Φώναξα την αδελφή μου – που τόσα ήξερε– και μου είπε πως αυτό ήταν το «α». Είχε και αυτό το σημάδι ήχο!!!

Φώναξα δυνατά ΑΑΑΑΑ!!! και σ’ ένα χαρτί με τις μπογιές μου ζωγράφισα «α» μικρά, μεγάλα, πολύχρωμα, που βγήκαν και έξω απ’ το χαρτί και δώσαν χρώμα και στο ξύλινο γραφείο. Η αδελφή μου όταν το είδε ούρλιαξε:- ΕΕΕΕ!!! τι κάνεις εκεί; Αν το δει η μαμά……….!

-Ε! αυτό πως το ζωγραφίζεις της είπα.

-Το γράφεις, δεν το ζωγραφίζεις, και είναι έτσι: «ε»

Απαίσιο, μικρό, ορθάνοιχτο. Δε μ’ άρεσε καθόλου. Το έκλεισα «8» και πέταξα και τα χαρτιά μου. Ζήτησα όμως από την αδελφή μου,