Η Ιωάννα Καρυστιάνη διαβάζει "Τα σακιά"

"Οι γυναίκες της ζωής της" Λ. Διβάνη

Το βιβλίο βασιζεται σε ένα θέμα που έχει αναλυθεί πάρα πολύ, την απιστία.
Από τη συχνότητα με την οποία συναντάμε το θέμα αυτό σε βιβλία σύγχρονων Ελλήνων συγραφέων φαίνεται ότι είναι από τα τόπ θέματα που απασχολούν την Ελληνική κοινωνία αν και έχω διαφορετική άποψη.
Από το βιβλίο αυτό το μόνο που μου έμεινε είναι η υπερβολή και η εξωπραγματική περιγραφή της απατημένης συζύγου.
Ωστόσο με βοήθησε να αντιληφτώ τη διαφορά ανάμεσα στην γυναικεία και στη ροζ λογοτεχνία,
παραθέτω παρακάτω μία ενδιαφέρουσα ανάρτηση για τη ροζ λογοτεχνία από το
http://www.bookpress.gr/
http://www.bookpress.gr/multipress/teleutaia-nea/vivlia-roz-koultouras

Νίκος Σακελλαρόπουλος, Το μαύρο μάμπα. Η πιο βάρβαρη παγκόσμια ληστεία.

Το θέμα του βιβλίου δεν μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη. Το δράμα της Αφρικής -που ούτως ή άλλως μας αφορά όλους- παρουσιάζεται με πάθος και ζέση από το συγγραφέα. Η αστυνομική πλοκή του μυθιστορήματος είναι ενδιαφέρουσα. Οι αφρικανικές παροιμίες που παρατίθενται είναι μαγευτικές.
Δυστυχώς εδώ σταματούν, κατά τη γνώμη μου, οι αρετές του βιβλίου. Η βασική του αδυναμία είναι ο έντονα και πανταχού παρών διδακτικός του τόνος, ο οποίος ακυρώνει την λογοτεχνική αξία του. Ο συγγραφέας φαίνεται ότι έχει στόχο να μας παράσχει πληροφορίες για την Αφρική και όχι να αναδείξει το θέμα του μέσα από το μυθιστόρημα. Η πλοκή είναι απλώς το πρόσχημα και η δράση προωθείται μέσω των συζητήσεων των ηρώων και των ημερολογίων. Ο χαρακτήρας των ηρώων δεν προκύπτει αβίαστα από την πλοκή αλλά ο βασικός πρωταγωνιστής Αχιλλέας περιγράφει τους υπόλοιπους μέσα από τις ατελείωτες διηγήσεις του. Η σύγχρονη εκμετάλλευση της Αφρικής από τους ισχυρούς του χρήματος θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στην αφήγηση με την περιγραφή της εταιρείας του Διαμαντή, όταν την ανέλαβαν οι κληρονόμοι, αντί να γίνει θέμα έκθεσης ιδεών, βαρετής μάλιστα λόγω πολλών επαναλήψεων. Πραγματικά οι επαναλήψεις ιδεών, εκφράσεων, τεχνασμάτων κλισέ -π.χ. "αφού ήπιε μια γουλιά από το ποτό του, συνέχισε"- καταντούν ιδιαίτερα κουραστικές.
Και μια μικρή αφηγηματική ασυνέπεια: πώς ήξερε ο καπετάνιος ότι ο Πέτρος πέθανε "από δάγκωμα φιδιού" (σ.39), αφού το τηλεγράφημα που τον πληροφόρησε για το συγκεκριμένο θάνατο αναφέρει μόνο ότι "ο Πέτρος δολοφονήθηκε μυστηριωδώς" (σ.26);
Κρίμα που ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα και μια πολύ καλή ιδέα αστυνομικής πλοκής ατύχησαν στην πράξη!

Το "μαύρο μάμπα" είναι ένα διαφορετικό βιβλίο

Το μαύρο μάμπα είναι ένα ξεχωριστό βιβλίο για πολλούς λόγους , αρχικά γιατί ο συγγραφέας του ασχολήθηκε με ένα θέμα -ιστορικό, κοινωνικό και βαθιά ανθρώπινο-

την ιστορία της Αφρικής και των κατοίκων της.

Το θέμα του με εξέπληξε ευχάριστα , οι ήρωες του βιβλίου βιώνουν πραγματικές καταστάσεις και μάλιστα ιδιαίτερα σκληρές  τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίσουν , καταστρέφονται γενεές ολόκληρες ανθρώπων γιατί κάποιοι πρέπει να ελέγχουν τον πλούτο της Αφρικής.

Μάλιστα σε κάποια σημεία ο συγγραφέας με πολύ έξυπνο τρόπο εμφανίζει την ιστορία της Αφρικής ως παράδειγμα για το τι πρόκειται να συμβεί σταδιακά στον υπόλοιπο κόσμο με την τάση που υπάρχει να συγκεντρωθεί ο πλούτος στα χέρια των λίγων.

Η πρωτοτυπία του βιβλίου δεν είναι το θέμα του -είναι ένα θέμα γνωστό σε όλους-

αλλά το γεγονός ότι ένας συγγραφέας ασχολείται με αυτό το θέμα καθώς και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται αυτό , μέσα από μία ιστορία και ταυτόχρονα μέσα από ένα χρονολόγιο της ιστορίας της Αφρικής.

Τον τελευταίο καιρό έτυχε να διαβάσω βιβλία σύγχρονων Ελλήνων συγγραφέων που ως θέμα τους έχουν ήρωες που βιώνουν «δήθεν υπαρξιακές καταστάσεις» , κυρίως ασχολούνται με επιφανειακές σχέσεις ζευγαριών και απατημένων συζύγων και αναρωτιόμουν αν αυτό είναι ένα από τα σημαντικά προβλήματα στις ζωές των ανθρώπων και η κυρίαρχη αντίληψη της Ελληνικής κοινωνίας μιας και ένας συγγραφέας όταν γράφει έχει πέρα από την έμπνευση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και το τι αγγίζει και απασχολεί τους  αναγνώστες.

Νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη απόκλιση στο τι θέλουν οι αναγνώστες και στο τι τους προσφέρουν αρκετοί συγγραφείς και εκδοτικοί οίκοι.

 Πέρα από απατημένους συζύγους υπάρχουν και απατημένοι λαοί και άλλα κοινωνικά προβλήματα που αξίζουν να καταπιαστούν με αυτά τόσο οι σύγχρονοι συγγραφείς όσο και οι εκδοτικοί οίκοι.

Τελειώνοντας θα ήθελα να θυμίσω ότι με  την αγορά κάθε αντιτύπου στηρίζετε τον  Σύλλογο Προστασίας Καρδιοπαθών Παιδιών «η καρδιά του παιδιού» ανοίγοντας έτσι ένα παράθυρο στον κόσμο αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων και να ευχαριστήσω τον κ. Σακελλαρόπουλο για το ενδιαφέρον που έδειξε για την γνώμη της λέσχης μας για το βιβλίο του επιβεβαιώντας με αυτό τον τρόπο την ανάγκη του συγγραφέα για διαρκή και αμφίδρομη  σχέση με το αναγνωστικό του κοινό.   

Το μαύρο μάμπα

Διαβάζοντας το βιβλίο με τίτλο "ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΑΜΠΑ" του συγγράφεα Νίκου Κ.Σακελλαρόπουλου δεν ένιωσα τις δυνατές συγκινήσεις που σου προσφέρουν οι περιπέτειες του ή των ηρώων ενός αστυνομικού μυθιστορήματος. Κάποιες φορές προσπάθησα να κρυφτώ στις σκηνές του έργου και να ακολουθήσω την πλοκή του μα η αυστηρή δημοσιογραφική γραφή του συγγραφέα δεν μου το επέτρεψε παρά ελάχιστες φορές.

Είναι βέβαιο όμως ότι ο κ. Σακελλαρόπουλος με σεβάστηκε ως αναγνώστη παρέχοντας πληροφορίες για τα προβλήματα της Μαύρης Ηπείρου,προσεκτικά τοποθετημένων στο έργο του, έτσι ώστε να αναδεικνύωνται οι αιτίες που τα προκαλούν μια και οι συνεπειες είναι ορατές σε όλους.
Προτείνω να δείτε αυτό το video
http://www.youtube.com/watch?v=megtSzU0Ayg&feature=channel

Καλό καλοκαίρι και καλές αναγνώσεις

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που μας ταξιδεύει. Θυμήθηκα λοιπόν 10 αγαπημένα καλοκαιρινά βιβλία που με "ταξίδεψαν" και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας:
1) Μ. Καραγάτσης, Η μεγάλη χίμαιρα, εκδ. ΕΣΤΙΑ
Γιατί είναι ο μεγάλος Καραγάτσης. Γιατί η ατμόσφαιρα του βιβλίου είναι αυτή της Σύρου μιας άλλης εποχής.
2) Πέτρος Μαρτινίδης, Μοιραίοι αντικατοπτρισμοί, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ
Όσοι έχουν παρακολουθήσει κάποιο από τα συνέδρια Αρχαίου Δράματος που λαμβάνουν χώρα τα καλοκαίρια στο Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών ξαναζούν τις εμπειρίες τους (εκτός από τους φόνους φυσικά, οι οποίοι θαυμάσια αντικαθίστανται από τα περίφημα "συναδελφικά μαχαιρώματα"). Όσοι απλώς διαβάσουν το βιβλίο θα χαρούν ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωες συνέδρους στους μαγικούς Δελφούς.
3) Αθηνά Κακούρη, Πριμαρόλια, εκδ. ΕΣΤΙΑ
Με φόντο την Πάτρα των σταφιδεμπόρων του 1890, οι ολοζώντανοι χαρακτήρες του βιβλίου μας παρασύρουν σ' ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και στην ιστορία.
4) Γιάννης Ξανθούλης, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Αν θέλετε να ταξιδέψετε νοερά στις λουτροπόλεις της Ελλάδας με οδηγό ένα συγγραφέα του οποίου οι περιγραφές ερεθίζουν τις "μνήμες" όλων των αισθήσεων του αναγνώστη.
5) Ευγενία Φακίνου, Γάτα με πέταλα, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ
Η συγγραφέας μεταμορφώνεται από βιβλίο σε βιβλίο. Τα πρώτα της έργα (από την Αστραδενή έως και το Ζάχαρη στην άκρη) νομίζεις ότι τα έγραψαν διαφορετικοί συγγραφείς. Στη Γάτα με πέταλα ταξιδεύουμε στη θλιβερή πραγματικότητα της Ελλάδας των αντιηρώων, η οποία όμως παρουσιάζεται με απίστευτο χιούμορ και ανατρεπτική ειρωνεία.
6) Τζον Ντέμπσεϊ, Ο αδελφός της Αριάδνης. Ένα μυθιστόρημα για το τέλος της μινωικής Κρήτης, εκδ. ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Βλέπουμε την Κνωσσό με άλλα μάτια μετά από αυτό το ταξίδι στο χωροχρόνο. Δεν μας απασχολεί όμως η ιστορική αλήθεια, καθώς παραδινόμαστε στη γοητεία της μυθοπλασίας.
7) Νικολό Αμανίτι, Εγώ δεν φοβάμαι, (μετάφραση: Χρίστος Ρομποτής), εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Καλοκαίρι στην Ιταλική επαρχία: με τα μάτια ενός παιδιού ανακαλύπτουμε έκπληκτοι, μέσα από μια συναρπαστική πλοκή, ποιες "τέχνας πενία κατεργάζεται", όταν μερικοί ξεχασμένοι, φτωχοδιάβολοι χωρικοί αποφασίζουν να δράσουν με ανορθόδοξο τρόπο.
8) Ίαν Μακ Γιούαν, Στην ακτή, (μετάφραση: Ελένη Ηλιοπούλου), εκδ. ΠΑΤΑΚΗΣ
Ένα ειδυλλιακό ξενοδοχείο στην ακτή του Ντόρσετ. Αρχές της δεκαετίας του '60. Πρώτη και τελευταία νύχτα γάμου. Μα πάνω απ' όλα ένα δυνατό ψυχογράφημα και μια ενδιαφέρουσα ιστορία ζωής.
9) Γιασμίνα Χάντρα, Τρομοκρατικό χτύπημα, (μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος), εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί, Παλαιστίνιοι με ισραηλινή υπηκοότητα και ένα ταξίδι στο σύγχρονο Ισραήλ, το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι σκληρό και ανελέητο.
10) Ρενέ Γκοσινί, Οι διακοπές του μικρού Νικόλα, (εικονογράφηση: Ζαν Ζακ Σανπέ), εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
Ο μικρός Νικόλας -όπως άλλωστε και ο πνευματικός αδελφός του, Αστερίξ- δεν είναι μόνο παιδικός ήρωας. Στο βιβλίο αυτό θα βρείτε απάντηση στο ενδιαφέρον και καυτό ερώτημα "ο μπαμπάς ή η μαμά επιλέγουν πού θα πάμε διακοπές;".

Καλές διακοπές, καλές βουτιές και καλές, χαλαρές αναγνώσεις.

"3 και 7 λόγοι" για να μην εμπιστεύεστε την κριτική

Οι εκδόσεις Λιβάνη εξέδωσαν το «μυθιστόρημα» Το 3 και το 7 του Γ. Παπαχρήστου και οι κριτικοί το λιβάνισαν. Οι ενθουσιώδεις παρατηρήσεις που διάβασα με αποκορύφωμα τη σύγκριση του βιβλίου με την τραγωδία με έκαναν να αγανακτήσω και να αντιδράσω δημοσιοποιώντας τη γνώμη μου.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο γυναικάς μεγαλογιατρός Τερζάκης διατηρεί -παράλληλα με άλλες- μακροχρόνια σχέση με τη νοσηλεύτρια Καίτη. Από ένα λάθος τηλεφώνημα γνωρίζει και «ερωτεύεται» και την κόρη της, Νικόλ, την οποία αφήνει έγκυο. Ο γιατρός θέλει να απαλλαγεί από το παιδί και να σταματήσει τη σχέση του με την κόρη. Γι’ αυτό της αποκαλύπτει το δεσμό του με τη μητέρα της. Εκείνη όμως ονειρεύεται «ένα μεγάλο σπίτι μαζί του», «σαλόνια, τζάκια, καναπέδες, πισίνα και κήπους», «επίσημα δείπνα … τουαλέτες και ακριβά κοσμήματα» (σ.163). Έτσι αποφασίζει να ανακοινώσει στην ανυποψίαστη ως τότε μητέρα της την αλήθεια και να της ζητήσει να εγκαταλείψει τον εραστή της, για να τον παντρευτεί η ίδια. Στο κεφάλαιο με τον τίτλο Ηρωίδες αρχαίας τραγωδίας σ’ ένα δυάρι στο Νέο Κόσμο η μητέρα αντιδρά στο άκουσμα του νέου βίαια: «χτύπησε … ξαναχτύπησε … όρμησε … χίμηξε … ούρλιαξε … θα σε σκοτώσω μωρή, πουτάνα (sic)» (σσ. 192-193). Η κόρη «ούτε που κατάλαβε» (σ. 194) πώς σκότωσε τη μητέρα της με το ψωμομάχαιρο. Συγκλονισμένος ο Τερζάκης αυτοκτονεί και ο πλούσιος φίλος του Σαραντόπουλος -στέλεχος σε μια πολυεθνική- αναλαμβάνει να προστατεύσει τη μικρή μητροκτόνο. Της βρίσκει το μεγαλοδικηγόρο Περλορέντζο για «να πέσει στα μαλακά» (σ. 216) στη δίκη. Στο τέλος, όταν «σε τρία, τρεισήμισι χρόνια» (sic σ.245) βγαίνει από τη φυλακή με το κοριτσάκι που είχε στο μεταξύ γεννήσει (και βαφτίσει με το όνομα της μητέρας της), ο Σαραντόπουλος είναι εκεί, έξω από την πύλη, με τη «μπλε σκούρα BMW του» (σ.277), για να της προσφέρει τη «ζωή που δεν έζησε με τον καθηγητή της» και που «έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά στη μορφή αυτού του γοητευτικού άντρα…» (σ.278). Γιατί Η ζωή είναι γένους αρσενικού, όπως μας διδάσκει ο τίτλος του τελευταίου αυτού κεφαλαίου.