"3 και 7 λόγοι" για να μην εμπιστεύεστε την κριτική

Οι εκδόσεις Λιβάνη εξέδωσαν το «μυθιστόρημα» Το 3 και το 7 του Γ. Παπαχρήστου και οι κριτικοί το λιβάνισαν. Οι ενθουσιώδεις παρατηρήσεις που διάβασα με αποκορύφωμα τη σύγκριση του βιβλίου με την τραγωδία με έκαναν να αγανακτήσω και να αντιδράσω δημοσιοποιώντας τη γνώμη μου.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Ο γυναικάς μεγαλογιατρός Τερζάκης διατηρεί -παράλληλα με άλλες- μακροχρόνια σχέση με τη νοσηλεύτρια Καίτη. Από ένα λάθος τηλεφώνημα γνωρίζει και «ερωτεύεται» και την κόρη της, Νικόλ, την οποία αφήνει έγκυο. Ο γιατρός θέλει να απαλλαγεί από το παιδί και να σταματήσει τη σχέση του με την κόρη. Γι’ αυτό της αποκαλύπτει το δεσμό του με τη μητέρα της. Εκείνη όμως ονειρεύεται «ένα μεγάλο σπίτι μαζί του», «σαλόνια, τζάκια, καναπέδες, πισίνα και κήπους», «επίσημα δείπνα … τουαλέτες και ακριβά κοσμήματα» (σ.163). Έτσι αποφασίζει να ανακοινώσει στην ανυποψίαστη ως τότε μητέρα της την αλήθεια και να της ζητήσει να εγκαταλείψει τον εραστή της, για να τον παντρευτεί η ίδια. Στο κεφάλαιο με τον τίτλο Ηρωίδες αρχαίας τραγωδίας σ’ ένα δυάρι στο Νέο Κόσμο η μητέρα αντιδρά στο άκουσμα του νέου βίαια: «χτύπησε … ξαναχτύπησε … όρμησε … χίμηξε … ούρλιαξε … θα σε σκοτώσω μωρή, πουτάνα (sic)» (σσ. 192-193). Η κόρη «ούτε που κατάλαβε» (σ. 194) πώς σκότωσε τη μητέρα της με το ψωμομάχαιρο. Συγκλονισμένος ο Τερζάκης αυτοκτονεί και ο πλούσιος φίλος του Σαραντόπουλος -στέλεχος σε μια πολυεθνική- αναλαμβάνει να προστατεύσει τη μικρή μητροκτόνο. Της βρίσκει το μεγαλοδικηγόρο Περλορέντζο για «να πέσει στα μαλακά» (σ. 216) στη δίκη. Στο τέλος, όταν «σε τρία, τρεισήμισι χρόνια» (sic σ.245) βγαίνει από τη φυλακή με το κοριτσάκι που είχε στο μεταξύ γεννήσει (και βαφτίσει με το όνομα της μητέρας της), ο Σαραντόπουλος είναι εκεί, έξω από την πύλη, με τη «μπλε σκούρα BMW του» (σ.277), για να της προσφέρει τη «ζωή που δεν έζησε με τον καθηγητή της» και που «έπαιρνε τώρα σάρκα και οστά στη μορφή αυτού του γοητευτικού άντρα…» (σ.278). Γιατί Η ζωή είναι γένους αρσενικού, όπως μας διδάσκει ο τίτλος του τελευταίου αυτού κεφαλαίου.

Το 3 και το 7: ένα χαλαρό μηδέν

Γεια σας! Είμαι η Αθηνά από τη λέσχη χαλαρών αλλά «απαιτητικών», παρακαλώ, αναγνωστών. Υπογραμμίζω το «απαιτητικών» και θα εξηγήσω παρακάτω το γιατί.

Η τελευταία πρόταση ανάγνωσης που έπεσε στη λέσχη ήταν «Το 3και το 7» του Γιώργου Παπαχρήστου από τις Εκδόσεις Λιβάνη!! Αν δεν είχα την ηθική υποχρέωση απέναντι στη λέσχη, θα το είχα εγκαταλείψει από τις πρώτες 30 σελίδες. Δεν είμαι κριτικός, αλλά διαβάζω λογοτεχνία από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Θεωρώ λοιπόν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι κακό. Ένα κακό μελό.

Δεν υπάρχει πλοκή! Κανένα βάθος, καθόλου συναίσθημα. Παρουσιάζονται απλά γεγονότα με πολύ χαλαρούς ρυθμούς, αφού γίνονται συνεχείς παρεμβολές, και όλα συνηγορούν στο να καταδείξουν ότι ο Μεγάλος γιατρός Τερζάκης είναι καταξιωμένος μόνο στο sex (βλ. σελ. 29: η σκηνή με την ειδικευόμενη είναι χυδαία και σελ. 42: κομπασμός στους φίλους του! Εξαιρετικός και ολοκληρωμένος χαρακτήρας!). Διότι από το έργο δεν προκύπτει ότι είναι καταξιωμένος ως γιατρός, απλά αυτό δηλώνεται πολλάκις. Επίσης δηλώνονται αλλά δεν προκύπτουν από το κείμενο τα εξής: αυστηρός, διακεκριμένος καθηγητής, γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Όμως καίτοι «ψυχολόγος» δεν κατάφερε να αντιληφθεί ποια ήταν τα κίνητρα της Νικόλ, για να κρατήσει το παιδί!!

Γ. Παπαχρήστου, "To 3 και το 7": Μοιραίο για τους αναγνώστες το "λάθος"

Γλυκανάλατη αισθηματολογία, σφήνες πολιτικής προπαγάνδας, ανύπαρκτη αφηγηματική

οργάνωση, καμία λογοτεχνική αξία. Βέβαια η "κριτική" αναγνωρίζει στο βιβλίο τις αρχές

που διέπουν την αρχαία ελληνική τραγωδία! ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ.

(Βλ. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4580597 )

3 και 7: τυχαίο; αμφιβάλλω.

Είναι αλήθεια ότι το περιεχομένο του βιβλίου, μου προκάλεσε ΣΟΚΚΚΚΚΚ από το οποίο δεν έχω ακόμη συνέλθει. Ακόμη αναζητώ τους χαρακτήρες, τα συναισθήματα, την πλοκή και ότι άλλο μπορεί να χαρακτηρίζει ένα μυθιστόρημα.
Υπάρχει όμως και το θετικό στοιχείο της υπόθεσης! Αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα τουλάχιστον ισάξιο του 3 και του 7 στο οποίο οι ήρωες δεν θα μιλάνε, δεν θα ακούνε, δεν θα σκέφτονται και θα είναι αόρατοι γι' αυτό και οι 278 σελίδες του βιβλίου μου(όσες και οι σελίδες του 3 και 7 ) θα είναι άγραφες.

3+7 στην περίπτωσή μας δεν κάνει 10 (άριστα)

Το 3 και το 7 όταν ξεκίνησα να το διαβάζω δεν το άφησα από τα χέρια μου μέχρι να το τελειώσω, όχι γιατί με ενθουσίασε το αντίθετο θα έλεγα με απογοήτευσε,

και ως βιβλίο και ως ιστορία , αλλά έπρεπε να το ολοκληρώσω μιας και το βιβλίο προτάθηκε στη λέσχη μας και έπρεπε να το συζητήσουμε , αν δεν είχε προταθεί στη λέσχη θα το είχα κλείσει στις πρώτες 20 σελίδες, το έβλεπα απλά ως μία ανειλημμένη υποχρέωση.

Το βιβλίο μου θύμισε κακής ποιότητας ερωτικό βίπερ, γιατί όσο θυμάμαι βέβαια από τα βίπερ που διάβασα ως έφηβη ήταν λιγότερο απρόβλεπτα από ότι αυτό.

Οι ήρωες του βιβλίου ρηχοί , επιφανειακά δοσμένοι , ξεπετιόταν στο βιβλίο όπως ακριβώς ο Τερζάκης (κεντρικός ήρωας) ξεπετούσε τις γυναίκες της ζωής του.

Περί διαφορετικότητας

(με αφορμή το βιβλίο της Στυλιάνας Γκαλινίκη "Ολα πάνε ρολόι ή σχεδόν")


Η Αλγερία-η ξένη γυναίκα στη Σεωρή-που μαγεύει το Μηνά, που φτιάχνει ένα σπίτι αλλιώτικο, που ετοιμάζει ασυνήθιστα γλυκά, που αγαπάει τον άντρα της και μεγαλώνει τη μικρή Ρόρη με έναν άλλο τρόπο, βαφτίζεται η "άλλη" από τους Σεωρήτες.
Η ίδια όμως, μοιάζει να μήν έχει συνείδηση της διαφορετικότητάς της. Γι'αυτή, οι γυναίκες της Σεωρής δεν είναι οι "άλλες", μάλλον δεν έχει διάθεση να τις απορρίψει,να τις υποτιμήσει, αντιθέτως επιδιώκει αρχικά να γίνει μέλος της κοινωνίας τους, χωρίς ασφαλώς να μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί πως για να γίνει αποδεκτή πρέπει να αλλάξει.
Η Αλγερία, νομίζω ότι δεν αντιλαμβάνεται πάντα πως είναι διαφορετική, δεν παλεύει γι'αυτό, δεν μοιάζει να έχει σκοπό να συγκρουστεί για τις επιλογές της με τους άλλους. Απλά κάνει αυτό που πραγματικά αγαπάει και θέλει-είναι μια ευτυχισμένη γυναίκα- χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να νοιάζεται αν θα την διευκολύνει ή θα την δυσκολέψει, χωρίς να σκέφτεται αν θα είναι τολμηρό από την πλευρά της, κατακριτέο απο τους άλλους. Χωρίς υποκρισία, καθωσπρεπισμούς, συγκαλύψεις, υπεροψία ή καχυποψία θέλει απλά να ομορφήνει τον κόσμο της και να ζήσει σ'αυτόν με μια πρωτόγονη και αφελή -με την έννοια πάντα της ανεπιτήδευτης-χαρά.
Απ'την άλλη,...

Είναι πιο εύκολο να είναι κανείς ένας Σεωρής

Το μυθιστόρημα της Στ. Γκαλινίκη «όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν)» το βρήκα ευρηματικό , πρωτότυπο , ανάλαφρο , επινοητικό,κυρίως όμως ρεαλιστικό.

Η ιστορία δυστυχώς διαχρονική , ότι είναι καινούργιο και διαφορετικό το πολεμάμε με οποιοδήποτε τρόπο , το υποβαθμίζουμε για να δικαιώσουμε έτσι τις δικές μας επιλογές.

Δεν στεκόμαστε κριτικά απέναντι του γιατί ξέρουμε ότι τότε θα πρέπει να σταθούμε και κριτικά απέναντι στις δικές μας επιλογές,

στις δικές μας θέσεις και στάσεις τις οποίες έχουμε όχι γιατί απαραίτητα είναι καλύτερες αλλά γιατί είναι πιο εύπεπτες .

Είναι πιο εύκολο να πας με τους πολλούς δεν χρειάζεται να το αιτιολογήσεις θα είσαι απλά ένας Σεωρής αλλά πιο δύσκολο να είσαι μόνος και να πρέπει να οριοθετήσεις εσύ τον χώρο σου τότε θα είσαι ένας Ήρωας.

Αν θέλω εύκολα να πετύχω ένα στόχο μπορώ απλά να κατεβάσω τον πήχη.

Εκτός από την ιστορία μου άρεσε ο δεξιοτεχνικός τρόπος παρουσίασης της ιστορίας , ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο και μέσα από ένα μπρος- πίσω στο χρόνο ξεπηδούν όλοι οι «Σεωρείς» του μυθιστορήματος και οι ιστορίες τους.

Όσο διαβάζεις το βιβλίο είναι σαν να συνθέτεις ένα πάζλ που δημιουργεί στο τέλος την εικόνα ενός «χωριού» , του δικού μας «χωριού» δηλαδή του μικρόκοσμού μας.

Στον δικό μας μικρόκοσμο όλα βαίνουν καλά όταν φροντίζουμε να μην δίνουμε δικαιώματα να κρύβουμε τους φόβους μας και τις επιθυμίες μας.

Τι γίνεται όμως όταν ένα νέο πρόσωπο τολμά να είναι ο εαυτός του; όλοι ενοχλούμαστε , όχι για αυτό που είναι ο νέος αλλά για αυτό που δεν τολμάμε να είμαστε εμείς.

Στην πραγματικότητα τους εαυτούς μας πολεμάμε και καταδικάζουμε χωρίς να τους δίνουμε την δυνατότητα να γευτούν το νέο , το διαφορετικό.

Ο χρόνος δεν έχει όρια , οι άνθρωποι έχουν.